میناب امروز دوباره عزادار شد؛ نه برای وداعی تازه، بلکه برای بدرقه ۶۲ قطعه از پیکر پاک دانشآموزانی که روزی با رؤیای درس، آینده و زندگی راهی مدرسه شدند و اکنون، پس از گذشت زمان، تنها نشانی از آنان بر دوش مردم این شهر تشییع شد.
رسانه، تنها محل انتشار خبر نیست؛ آیینهای است که رنج، امید، مطالبه و دغدغههای مردم را بازتاب میدهد. این روزها اما هر بار که پیامهای رسیده به کانال رسمی «خبرفردیس» را مرور میکنم، بیش از آنکه با خبرهای امیدبخش روبهرو شوم، با روایتهایی تلخ از قطعیهای مکرر برق و آب مواجه میشوم؛ روایتهایی که هر کدام بخشی از زندگی مردم را به تصویر میکشند.
در تاریخ مدیریت شهری، نام برخی مدیران نه با هیاهوی سیاسی، بلکه با کارنامه، منش و اعتماد عمومی ماندگار میشود. زندهیاد محمود دادگو از همین جنس مدیران بود؛ مدیری که اصالت را نه در ادعا، بلکه در رفتار، اخلاق و شیوه مدیریتش معنا کرد و سالها با رویکردی مبتنی بر عقلانیت، انصاف و مردمداری در مسیر توسعه کرج گام برداشت.
درگذشت «حمید دشتی»، از هنرمندان باسابقه، خوشنام و اثرگذار استان البرز، جامعه فرهنگی و هنری این استان را در اندوهی عمیق فرو برد؛ هنرمندی که سالها با حضور مؤثر در عرصه تئاتر، سینما و تولید آثار هنری، سهمی ارزشمند در اعتلای فرهنگ و هنر این دیار ایفا کرد و اکنون با خاموشی چراغ زندگیاش، خاطراتی ماندگار از خود به یادگار گذاشته است.
پیش از آنکه ازدحام جمعیت دیده شود، این تصویر است که نگاه هر بینندهای را به خود جلب میکند؛ تصویری از مردی که گویی هنوز در میان مردم حضور دارد، با همان لبخند آشنایی که سالها در ذهن و خاطره این ملت نقش بسته بود.
روز قلم؛ روزی برای پاسداشت آنان که رسالتشان روایت حقیقت، ثبت تاریخ و پاسداری از آگاهی است، اما امسال، این روز رنگ و بوی دیگری دارد؛ روزی که نه از شوق نوشتن خبری هست و نه از طراوت واژهها.
بار دیگر محرم از راه رسیده و زمین، بوی غربت و حماسه گرفته است. تاسوعا و عاشورا تنها دو روز در تقویم نیستند؛ دو قله بلند از تاریخ انسانیتاند که قرنهاست وجدانهای بیدار را به تأمل واداشته و چراغ راه آزادگان جهان شدهاند.
اینترنت دیگر یک ابزار تجملی یا صرفاً بستری برای سرگرمی نیست؛ بلکه به بخشی جداییناپذیر از زندگی روزمره مردم تبدیل شده است؛ از آموزش و کسبوکار گرفته تا ارتباطات، خدمات بانکی، درمان، رسانه و حتی انجام سادهترین امور اداری، همه و همه به اینترنت وابستهاند، در چنین شرایطی، نگاه به اینترنت بهعنوان یک «امتیاز» یا «لطف دولت به مردم» نگاهی نادرست، قدیمی و دور از واقعیت جامعه امروز است.
دعوت از خبرنگاران برای پوششِ کلنگزنیهای پرطمطراق و افتتاحهای نمایشی، برای برخی دستگاههای اجرایی به یک روتینِ «رفعِتکلیفی» تبدیل شده است. برنامههایی که در آن دوربینها و قلمها به خدمت گرفته میشوند تا عملکردِ مدیریتیِ نهاد مربوطه را در بوق و کرنا کنند، اما وقتی نوبت به «احترامِ حرفهای» میرسد، نگاهها به سمت جیبهای خالیِ روابطعمومی میچرخد!
دومین سالگرد شهادت آیتالله سید ابراهیم رئیسی، رئیسجمهور مردمی و شهید جمهور، فرصتی است برای مرور نام و خاطره مردی که مفهوم مسئولیت را با خدمت صادقانه معنا کرد، هنوز هم با گذشت دو سال از آن حادثه تلخ، باور فقدان او برای بسیاری از مردم دشوار است؛ مردی که خستگی را نمیشناخت و تمام لحظات عمر خویش را وقف مردم، انقلاب و اعتلای ایران اسلامی کرده بود.
