به گزارش روشنای راه، فرید نجفنیا اظهار کرد: برخی والدین به دلیل اضطراب بالا، ترس از اشتباه و نگرانیهای مداوم، رفتارهایی از خود بروز میدهند که فرزند را همچنان در جایگاه یک کودک کاملاً وابسته نگه میدارد؛ در حالی که این شیوه، با نیازهای رشدی کودک در مراحل مختلف زندگی همخوانی ندارد.
وی با اشاره به ویژگیهای سبک فرزندپروری کنترلگرانه افزود: در این شیوه، والدین بهطور مستمر بر جنبههای مختلف زندگی فرزند از جمله خواب، تغذیه، تصمیمگیری و روابط اجتماعی نظارت میکنند؛ رفتاری که بیش از آنکه ناشی از نیاز واقعی کودک باشد، بازتاب اضطراب و نگرانی والدین است.
معاون اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم دادگستری کل البرز با استناد به اصول روانشناسی رشد تصریح کرد: اگر فرآیند جدایی تدریجی هیجانی و رفتاری میان والدین و فرزند بهدرستی شکل نگیرد، کودک فرصت لازم برای کسب مهارتهایی مانند خودتنظیمی، حل مسئله، تصمیمگیری مستقل و پذیرش ناکامی را از دست خواهد داد.
نجفنیا ادامه داد: نتیجه چنین سبک تربیتی، تربیت فرزندانی است که در انجام امور شخصی و مواجهه با موقعیتهای جدید دچار اضطراب میشوند، مسئولیتپذیری کمتری دارند و در برخی موارد، اگرچه ظاهری مطیع از خود نشان میدهند، اما در درون با احساس مقاومت و پرخاشگری مواجه هستند.
وی با بیان اینکه آثار این وابستگی ممکن است تا بزرگسالی ادامه یابد، افزود: در برخی موارد مشاهده میشود جوانان برای انجام امور اداری، تحصیلی یا شغلی نیز بدون حضور والدین احساس ناتوانی میکنند که این مسئله بیانگر شکل نگرفتن استقلال روانی در آنان است.
معاون اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم دادگستری کل البرز در پایان تأکید کرد: والدینی که از سلامت روان برخوردارند، زمینه رشد استقلال و مسئولیتپذیری فرزندان خود را فراهم میکنند. از این رو به والدینی که با اضطراب مزمن مواجه هستند توصیه میشود برای درمان و مدیریت این مشکل اقدام کنند تا از بروز آسیبهای تربیتی و روانی در آینده فرزندان پیشگیری شود.
