به گزارش روشنای راه، در شرایطِ جنگ، این گروهها تنها به عنوان نیروهایِ کمکی عمل نمیکنند؛ بلکه نمادِ یک ایدئولوژیِ زیستشناسی هستند که در آن مردم، خود را پارهای از بدنِ واحدِ ملت میدانند و هرگونه آسیب به هر پیکرهی این بدن، آسیب به تمامِ آن است.
پدیدهای فراتر از خدمت
تجربهی گروههای جهادی، در ایران یک پدیدهی تازه نیست. اگر به تاریخِ انقلاب اسلامی ایران نگاه کنیم، میبینیم که از همان سالهایِ نخست، مردم خودجوشِ و بیدستور، به مناطقی که نیاز به کمک و همدلی داشتند، میرفتند، این سنت، ریشه در فرهنگِ ایثار و خودفداکاریِ ایرانی دارد که در طولِ تاریخ، در مواجهه با تهدیداتِ خارجی و داخلی، همواره خود را در خدمتِ حفظِ تمامیتِ ارضی و امنیتیِ ایران قرار داده است.
خدمت به خلق به عنوان یک نوعِ عبادت و نیایش شناخته میشود.
گروههای جهادی، این باورِ دینی را به عمل تبدیل میکنند، آنها نه برای پاداش، نه برای شهرت، و نه برای هیچگونه مصلحتِ شخصی، بلکه تنها برای رضایِ خدا و خدمت به مردم وارد میدان میشوند. این بُعدِ معنوی، نیرویی است که آنها را در سختترین شرایط، پای کار نگه میدارد.
خودجوشیِ منسجم
یکی از ویژگیهایِ بارزِ گروههای جهادی، سرعتِ واکنش و انعطافپذیریِ بالا است. برخلافِ نهادهایِ رسمی که ممکن است در پروسههایِ اداری زمانبر، دچار کندی شوند، گروههای جهادی با ساختارِ شبکهای و غیرمتمرکز میتوانند در عرضِ ساعتها به هر نقطهی نیازمند برسد.
وقتی مردم میبینند که در کنارِ آنها، کسانی که برای کمک آمدهاند، احساسِ امنیت و حمایت پیدا میکنند. این حضور، پیامی صریح دارد: شما تنها نیستید؛ ما با شما هستیم.
وقتی جوانان به مناطقِ آسیبدیده میروند، این پیام را میدهند که این کشورِ ماست، و ما همه در آن شریکیم.
این همبستگیِ فراتر از مرزهایِ جغرافیایی، یک سرمایهی اجتماعیِ ارزشمند است که در شرایطِ جنگ، مقاومت را تقویت میکند.
در شرایطی که دشمن ممکن است سعی کند زیرساختهایِ رسمی را هدف قرار دهد، این شبکهی مردمی، به عنوان یک لایهی دفاعیِ غیررسمی کارایی بالایی دارد. آنها میتوانند در سریعترین زمان، نیازهایِ حیاتی را برطرف کنند و از فروپاشیِ خدماتِ ضروری جلوگیری نمایند.
مقابله با جنگِ روانیِ دشمن
دشمن در جنگهایِ امروز، علاوه بر حملاتِ فیزیکی، به جنگِ روانی نیز روی آورده است. او میخواهد با ایجادِ ترس و ناامیدی، روحیهی مردم را بشکند. اما حضورِ پرشور و بیوقفهی گروههای جهادی، پاسخ مستقیمی به این جنگِ روانی است. آنها نشان میدهند که مردمِ ایران، حتی در سختترین شرایط، نمیسوزند و نمیترسند.
جوانانی که در این گروهها فعالیت میکنند، درسهایی میآموزند که هیچکدام در کلاسهایِ دانشگاه تدریس نمیشود: ایثار، مسئولیتپذیری، کارِ تیمی، و تعهدِ ملی.
این تجربه، آنها را به شهروندانی مسئول و متعهد تبدیل میکند که در آینده، میتوانند به ساختنِ ایران کمک کنند.
فعالیتِ گروههای جهادی، الگویی عملی برای نسلِ جوان است. جوانان میبینند که چگونه میتوان بدونِ انتظارِ پاداش، برای مردم کار کرد. این الگوسازی، میتواند نسلِ آینده را به سمتِ خدمتمحوری و مسئولیتپذیری هدایت کند.
در شرایطی که رسانههایِ دشمن سعی در تحریفِ تصویرِ ایران دارند، گزارشها و تصاویرِ گروههای جهادی، تصویری واقعی و امیدبخش از مردم ایران ارائه میدهند.
این تصاویر، نشان میدهند که مردم ایران، حتی در شرایطِ جنگ، به کمکِ یکدیگر شتافته و به ساختن میپردازند. این قدرتِ نرمِ ایرانی، در عرصهی بینالمللی نیز تأثیرگذار است.
پدیدهی گروههای جهادی، میتواند برای ملتهایِ دیگر نیز الهامبخش باشد. این نشان میدهد که مردم، میتوانند در شرایطِ بحران، خود را سازماندهی کنند و به کمکِ یکدیگر بشتابند.
فعالیتِ مستمرِ گروههای جهادی، به تثبیتِ فرهنگِ مشارکت در جامعه کمک میکند. این فرهنگ، در بلندمدت، باعث میشود که جامعه، در مواجهه با هرگونه بحران، تابآوریِ بالاتری داشته باشد.
گروههای جهادی، نبضِ زندهی ملت
در پایان، باید گفت که گروههای جهادی، تنها گروهی از انسانها نیستند؛ بلکه نبضِ تپندهی ملتِ ایران هستند. آنها نشان میدهند که در عمیقترین لایههایِ جامعه، نیرویی وجود دارد که حتی در شرایطِ جنگ و بحران، نمیایستد و نمیتواند شکست بخورد.
این گروهها، نمادِ یک ایرانِ زندهاند؛ ایرانی که حتی در تاریکترین لحظات، چراغِ امید را روشن نگه میدارد. آنها ثابت کردهاند که مردم، بزرگترین سرمایهی یک ملت هستند و تا وقتی که این سرمایه، در کنارِ هم باشد، هیچ قدرتی نمیتواند آنها را شکست دهد.
در این جنگ، گروههای جهادی، ستونهایِ پنهانی هستند که زیرِ سازهی مقاومتِ ملی، استواری را ایجاد کردهاند و این استواری، تضمینکنندهی آیندهای روشنتر برای ایران است.
به نامِ همهی آن کسانی که برای خدمت به مردم، هرگز نمیخوابند و هرگز خسته نمیشوند، قدردانیم.
