به گزارش روشنای راه، اما حقیقتِ تلخِ پسِ پرده‌ی این «روزِ نمادین» چیست؟

بسیاری از ما، زمانی که در آستانه‌ی این روز به آن گاوصندوقِ خیالی خیره می‌شویم، صادقانه در درون خود می‌دانیم که با باز شدنش، احتمالاً با فضایی خالی مواجه خواهیم شد. خبری از تقدیرهای واقعی نیست؛ خبری از رفع دغدغه‌های معیشتی که استخوان‌بندیِ خبرنگار را در این تورمِ سرسام‌آور خُرد کرده، نیست؛ و خبری از «امنیتِ شغلی» که مدام در اخبار از آن دم می‌زنند، نخواهد بود.

ما خبرنگاران، در این روزها، بیش از آنکه به دنبال «هدیه» یا «لوح تقدیر» باشیم، در جست‌وجوی گوش شنوایی هستیم که بفهمد چرا این گاوصندوق خالی است. چرا صدای ما که باید انعکاسِ مشکلاتِ شهر و استان‌مان (البرز عزیز) باشد، خودش در میان هیاهوی مسئولان گم شده است؟

واقعیت این است که برای یک خبرنگار، «خالی بودنِ این گاوصندوق» به معنای بی‌اهمیت بودنِ تلاش‌های او نیست. این خالی بودن، آینه‌ی تمام‌نمایِ نگاهِ سطحیِ برخی تصمیم‌گیران است که فکر می‌کنند با یک بنر تبریک در خیابان، می‌توانند جای خالیِ امنیت، رفاه و آزادیِ قلم را پر کنند.

ما در «چکاوکِ البرز»، به عنوان صدایِ مردم، خوب می‌دانیم که درِ این گاوصندوق به دست کسی جز خودمان باز نمی‌شود. اگر این روز، تلنگری است برای اینکه بدانیم قرار نیست کسی برای ما معجزه کند، پس بگذارید همین‌جا شمارش معکوس را متوقف کنیم.

ما به جای انتظار برای باز شدنِ گاوصندوق‌های خالیِ دیگران، باید خودمان مولدِ ارزش باشیم. روز خبرنگار برای ما بیش از آنکه «جشن» باشد، روزِ «بازاندیشی» است. روزی است برای اینکه به یاد بیاوریم چرا وارد این مسیرِ سنگلاخی شدیم.

با وجود تمامِ خالی بودنِ دست‌هایمان، ما همچنان می‌نویسیم. نه برای تکرارِ کلیشه‌های هر ساله، بلکه برای اینکه چراغِ آگاهی در این استان خاموش نشود.

پیشا پیش روز خبرنگار بر تمام همکاران صبور، سخت‌کوش و حق‌طلبم در استان البرز مبارک؛ امیدوارم روزی برسد که صدایِ ما، نه فقط در این روز، که در تمامِ روزهای سال شنیده شود و گاوصندوقِ کرامتِ انسانیِ خبرنگار، پُرتر از همیشه باشد.