به گزارش روشنای راه، آزاد آهنگران در این یادداشت که شامگاه ۲۶ خردادماه ۱۴۰۵ منتشر شد، زمان را ارزشمندترین سرمایه انسان توصیف کرد و نوشت: برخلاف بسیاری از منابع زندگی، زمان نه قابل ذخیره‌سازی، نه قابل جایگزینی و نه قابل بازگرداندن است و هر ثانیه‌ای که سپری می‌شود، بخشی از سرمایه عمر انسان را برای همیشه مصرف می‌کند.

وی با استناد به یافته‌های علوم شناختی افزود: انسان به‌طور مستمر در حال انتخاب و تصمیم‌گیری است و آگاهانه یا ناآگاهانه، زمان خود را با اهداف، مسئولیت‌ها، باورها، آرزوها و خواسته‌هایش معامله می‌کند؛ از این منظر، زندگی چیزی جز مجموعه‌ای از دادوستدهای پیوسته با سرمایه زمان نیست.

در این یادداشت، با اشاره به قیام عاشورا، این پرسش مطرح شده است که چگونه امام حسین (ع) با وجود امکان انتخاب مسیری متفاوت، راهی را برگزید که به کربلا و عاشورا انجامید. نویسندگان معتقدند پاسخ این پرسش را باید در تغییر معیارهای محاسبه جست‌وجو کرد؛ جایی که «معنا بخشیدن به زندگی» جایگزین نگاه صرف به سود و زیان مادی می‌شود.

 عاشورا نشان داد ارزش زندگی تنها به تعداد سال‌های زیستن وابسته نیست، بلکه به میزان حقیقت، عدالت و معنایی بستگی دارد که در آن جریان یافته است. در کربلا، معامله‌ای متفاوت میان زمان محدود انسان و حقیقتی نامحدود شکل گرفت و همین انتخاب، لحظه‌هایی را رقم زد که از مرز زمان عبور کرده و جاودانه شدند.

در بخش دیگری از این یادداشت آمده است: انسان امروز نیز در بازار بزرگ زمان ایستاده و هر اندیشه، تصمیم، دعا، اشک و عمل او نوعی معامله محسوب می‌شود. پرسش اساسی این نیست که آیا زمان صرف می‌شود یا خیر، بلکه باید اندیشید که این سرمایه گران‌بها در برابر چه ارزش‌هایی هزینه می‌شود.

نویسندگان با اشاره به پیام محرم تصریح کرده‌اند: برنده واقعی در «تجارت زمان» کسی نیست که صرفاً بیشتر زندگی کند، بلکه آن است که لحظه‌های زندگی خود را به حقیقت، عدالت، آزادگی، محبت و ایمان پیوند بزند؛ ارزش‌هایی که از مرز زمان عبور کرده و ماندگار می‌شوند.

در پایان این یادداشت مشترک آمده است: آغاز ماه محرم فرصتی برای بازنگری در انتخاب‌های فردی و اجتماعی است تا انسان‌ها «قرارداد درونی» خود را بازنویسی کنند، ثانیه‌های عمر را ارزان نفروشند و با انتخاب‌های درست، لحظه‌های فانی را به سرمایه‌ای ماندگار برای آینده‌ای انسانی‌تر و ابدی تبدیل سازند.